bu soğuk ve kar havası sezdiğim pazar akşamından herkese merhabalar;bir kar yağsada şöyle doya doya tepinsem çok özlemişim meğersem.kar ile ilgili çok fazla anım var birtanesi o kadar komik ki paylaşmak isitiyorum sizlerle.bundan yıllar önceydi o zamanlar daha genç ve daha asiyim günlerdende yine bir pazar,gecenin ayazından aslında ertesi günün kar tipisi olacağı belliydi haber bültenleride sürekli anons geçiyordu hazırlıklı olun kar yağacak diye.neyse gecenin sabahı oldu hertaraf bembeyaz kar ama öyle böyle değil bir tipi var dışarda nefes almak mümkün değil,bende o zamanlar liseye gidiyorum,başka zaman olsa sıkıla sıkıla giderdim ama o gün öyle bir istek doğduki içimde ille gidecem diye tutturdum arkadaşlarımıda aradım hepsini bu eşi ve benzeri az bulunan maceraya davet ettim.babam ve annem olmazda olmaz diye diretiyorlar kızım manyakmısın bu havada okula gidilirmi bu tipide arabalarda çalışmazki neyle gideceksin(zaten arabayla gitmek isteyen kim)babam anneme kesinlikle izin verme diye tembih ettikten sonra işe gitti.benim bütün hayallerim suya düşmüştü:(( yaa ama babam nasıl gidicek işe banane yaaa hem anne valla yollar kapalıysa dönerim eve yürüyerek gidecek kadar deli değilim yaa lütfennnn yaaa sınav vardı bugünde hay aksi(nasıl acındırıyorum kendimi)annem yalvarışlarıma daha fazla dayanamadı tamam ama durakta araba yoksa hemen eve gel.tamamdır anacım sen hiç tasalanma o konuda senin kızın aptal değilya bu havada yürüyecek.arkadaşım kerimanı ve menfureyi(isimler sahte)arayıp durakta buluşalım dedikten sonra ok gibi evden fırladım.ayaklarımda kar botları,üstümde kalın mantom,atkım ve beremle bu fırtınaya meydan okuyabilirdim hazırlıklıydım buna:)))evden dışarı adım attım atmasına ama rüzgar geri geri itiyor beni nefes almak bile mümkün değil yavaş yavaş kara bata çıka durağa kadar geldim,az sonra keriman ve menfurede geldiler,yarım saat araba bekledikten sonra otobüs tıngır mıngır geldi.tabi biz yarım saat beklemenin sonucu mos mor kesilmişiz(hakettik bunu aslında)otobüs 10 dk gittikten sonra daha fazla gidemedi ve yoldaki malum istanbul çukurlarından birine batıverdi.biz telaş içinde aaaa ooooo iiiii şaşırmış gibi panik havası yaratıyoruz aslında içimden göbek atıyorum karda yürüyeceğiz diye.arabadan indik şoför ve birkaç babayiğit delikanlı arabayı iterek çukurdan çıkarmaya gayret ediyorlar ama mümkün değil çıkmıyor araba.menfure dedim ne bekliyoruz biz burda zaten macera aramıyormuyduk?hadi yürüyerek gidelim bizim kızlar biraz tırstı asi olmazki nasıl gidelim bu soğukta bekleyelim bence o kadar yol bu havada yürünmez.ikna kabiliyetimin yüksek olmasından mıdır nedir bizim saftrikleri hemen ikna ediverdim.çıktık yola kar,fırtına,boran!yavaş yavaş ilerliyoruz kar gittikçe hiddetini artırıyor.10 dk önce verdiğim radikal karardan dolayı pişmanlık duymaya başlamıştım bile kızların öfkesini yüz ifadelerinden ve söver gibi bakışlarından anlayabiliyor suçluluğumu hissedebiliyordum.gelen geçen otobüste görünürde yoktu.ellerim ve ayaklarım buz kesmiş bir vaziyette yürümeye çalışıyoruz,rüzgar o kadar hiddetliki bazen arkamızı dönüp o şekilde geri geri gidiyoruz nefes alabilmek için bu şekilde yarım saat yürüdük.okula geldiğimizde tamda içime doğduğu gibi kapalıydı.sanki o an imanıma küfretmişler gibi sinirliydim;bunları bilmiyormuşum gibi özrüm kabahatimdende büyük bide söyleniyorum,buna hiç hakkım yoktu nankörlüğün ve bencilliğin daniskasını yapıyordum.kızlarda başladılar bağırıp çağırmaya haklılar sonuna kadar bu yolun bide dönüşü vardı.bunu hiç hesap etmemiştik:)))o günü hafif donuklarla geçirdim herşeyi pos bıyıklı babama borçluyum sağolsun üşenmemiş arabasına zincir takıp gelmişti.arabasına zincir takmaktan nefret ederde az biraz:)))en önemli kısmı yazmayı unutmuşum hale bak o zaman not olarak geçeyim.bu olay sonucunda arkadaşım menfure evin merdivenlerini çıkarken dengesini kaybedip merdevinlerden aşağı yuvarlanmış ve kolu kırılmıştı hep suçluluk duygusu hissetim bundan dolayı benim yüzümden oldu.ama sonrasında telafi ettim neyseki.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder